De Oehoe

Laatste reacties

  • Stien Hoi Henriëtte, Heel begrijp
  • Marian Tijd voor een updeetje Henri
  • 10eke Toeval bestaat niet. Ben hee
  • Marian En, is het wat geworden Henr
  • Lianne Wat denk/geloof je zelf? Daa
  • Margrietgeniet Ook voor mij een bekend vers

Me, Myself and I

  • Mijn naam is duidelijk. Ik ben van het jaar 1961. Getrouwd, Utrechtse van geboorte en wonend op het platteland. De natuur is mijn passie en dan met name de Oehoe. Als bestuurslid/redactrice van de Oehoewerkgroep Nederland zet ik mijzelf in om deze grootse uil te beschermen.

Mijn boekenplank

  • Sabine Thiesler: De Kinderverzamelaar
    (**)
  • Carlos Ruiz Zafón: De schaduw van de wind

    Carlos Ruiz Zafón: De schaduw van de wind
    (*****)

  • Stieg Larsson: Mannen die vrouwen haten (alle 3 delen)
    (*****)
  • Maarten 't Hart: Een vlucht regenwulpen
    (****)
  • Maarten 't Hart: Stenen voor een ransuil
    (****)

Award's

Copyright

  • Auteurswet 1912 inclusief alle aanpassingen

Lid sinds 01/2006

web-log.nl, powered by TypePad

12 oktober 2009

Een week verder inmiddels

Zo achteraf bekijkende heeft onze hond een mooie dood gehad. Als mens zouden we ervoor willen tekenen om op hoge leeftijd, tot het laatst toe gezond, snel te mogen gaan.

Maar we missen hem wel. Het is erg stil in huis en thuiskomen is nu ook minder leuk nu onze Lex ons niet meer vreugdevol ontvangt.
Dus................................
Een pup ? Of weer een herplaatshond ? Zo snel al ?
We staan er zelf een beetje van te kijken dat we eigenlijk alweer direct een hond willen. Dit is wat het ras Schotse Herdershond ook met je doet. De karaktereigenschappen zijn zodanig dat we niet zonder willen.

A.s. donderdag gaan we het proberen. We zijn gaan kijken bij een Schot die herplaatst moet worden. Er waren er 2. Maar we hebben voorkeur voor die ene. 
We mogen dan ook 2 dagen met hem optrekken hier bij ons thuis. We krijgen zogezegd een logé. En als hij netjes zijn bord leegeet, op tijd naar bed gaat zonder te jengelen, op het "potje" plast, en geen grote mond heeft...........zouden die 2 dagen weleens verlengd kunnen worden in jaren.

En ja....hij lijkt op Lex. Ze hebben zelfs dezelfde moeder. Puur, puur toeval. Of toch niet ?

6 oktober 2009

Lexis, onze Joepie

We wilden hem een goed tehuis geven.
De dark sable reu Schotse Collie. Een Schotse doedel. Een ras waar we al eerder kennis mee hadden gemaakt en op 3 jarige leeftijd in moesten laten slapen. Stuk waren we ervan. Een hond in laten slapen in de bloei van zijn leven. En hij was zo verschrikkelijk, aantrekkelijk mooi. Jong en oud.....alles trok hij aan. Hij liet zich bewonderen, aaien, en hij opende deuren vanwege zijn uiterlijk. Onze allereerste Lassiehond. Een geweldig ras.

Niet lang daarna wilden wij opnieuw een Schot. En ik kwam op een site waar ook herplaats collies stonden. Daar stond hij....Lexis....dark sable reu. Fier en trots. Opgegroeid op een groot landgoed met 2 teefjes. We gingen kijken, maakten kennis met de erfgenaam van de overleden eigenaresse, en een paar dagen later werd Lexis bij ons gebracht.

Onze Lex. Onze joep. Net zo'n geweldige hond als onze eerste, met net zo'n fijn zachtaardig karakter, maar dan in een donkerder kleurtje. Als de beste kon hij flyballen en voetballen. Overal ging hij mee naar toe. Waarschijnlijk de eerste hond die met windkracht 6 op een zeilboot vaarde. En nog waarschijnlijker de enige hond die samen met mij gek was op uilen. En waar ik ging, ging Lex. Hij volgde mij overal.

Maar gisteravond ging onze Lexis daarheen waar ik hem niet volgen kon. En het lukte niet hem terug te roepen. Er was flinke paniek onder ons. De reanimatie en mond op neus beademing mocht niet baten.
Met een stervenskreet kondigde hij zijn afscheid aan. Een afscheid van amper 15 seconden.
Weggerukt van ons. Zomaar, ineens. Onze lieve, zo lekker ruikende joepie. Zijn zachte hangoortjes. Zijn mega dikke vacht. En zijn oh zo zachtaardige karakter.

Tezamen met de scheppen aarde vielen mijn tranen in zijn graf.

Je was een fijne hond, Joep. En we zijn dankbaar dat we je bij ons mochten hebben. Je sterven is verschrikkelijk bitter. En het zal nog wel even duren dat we met een lach aan je terug kunnen denken. Vooralsnog missen we je. Nu al. Heel erg. En het doet pijn.
Bedankt lieve joepie, lexiebessie, voor het vertrouwen dat je in ons gehad hebt en de leuke momenten die je ons gegeven hebt door er te zijn.
De roedel is niet meer compleet. En we huilen. Als wolven bij maanlicht.

Dsc_0160

Dsc_0159

Stamboomnaam Malouine's My Love Tonight, roepnaam Lexis, koosnaam Joepie.

- Reuze bedankt Lineke, dat jij Lexis aan ons toevertrouwde -

22 augustus 2009

Op het puntje van m'n tong

Berlijn_4

Hè Hallo, Jetje
Uh....dag meneer
Wat leuk om jou weer eens te zien
Ja, datisuh lang geleden......toch?
Gisteren nog om precies te zijn. Je liep toen aan de overkant van de straat
Jee, mijn excuus. Dan heb ik u helemaal over het hoofd gezien.
Ach, kan gebeuren. Zo'n onbeduidend persoon als ik valt niet direct op.'
Heb je het een beetje naar je zin hier in Berlijn.
Jazeker. Het is een prachtige stad. En al die mooie beelden hier.
Ze zijn zeker mooi. Maar wie zal onze namen hebben onthouden als ze weer thuis zijn.
Dat zou een schande zijn. Beelden fotograferen en niet eens weten wie het voor moet stellen.
Ik weet zeker dat jij van een ander slag bent, Jetje. Je zal ze allemaal nog feilloos op kunnen noemen later. Een fijne dag nog Jetje. Geniet van onze mooie Berlijn.
Dankuwel meneer uh........meneer uh.....
Grappige Jetje. Tot ziens.
.......................

Laat ik nu toch echt niet meer weten wie dit is !!

11 augustus 2009

Onverbeterlijk

Ik had me het zo voorgenomen…..maar ik kan het niet laten.
Ik wil jullie zo graag deelgenoot maken van mijn passie.
Ik weet wel dat niet iedereen warm loopt voor vogels, maar de grootste van hun, de Oehoe, de reuzenuil, de grootste vogel in Nederland (op de Zee-arend na dan), moet toch een ietsiepietsie losmaken.
(lees vooral door om die kneiter van een foto onderaan niet te missen).
Die ogen alleen al, en zijn roep. Als je vraagt hoe een uil roept zegt een ieder al gauw……Oehoe. Maar die roep is echt aan de Oehoe zelf voorbehouden. 70 cm. groot en een vleugelwijdte van 1.75 cm.
Daar gaat toch een gevaarte langs je heen als je dat mag ervaren.
En dat heb ik ervaren. 2 maanden terug. Zo’n unieke belevenis.
En die oehoekuikens die ik beet heb mogen houden. Och….och.

Maar goed……ik zou het hier niet over Oehoes hebben. Dus dit is de laatste keer dat ik het er hier over heb (denk ik…..hoop ik voor jullie).
Maar misschien willen jullie af en toe eens kijken op het oehoe weblog. Hiernaast in het menu kan je er komen.
En ik zou zo graag zien dat de Oehoe flink poot zet op Nederlandse bodem.
Dus misschien…..heel misschien…..willen jullie dat ook en is de vraag of jullie donateur….enzo…..nou ja….wellicht.

Ik lees er ook af en toe een verhaaltje voor via een you tube filmpje.
Voor paal staan noemen ze dat.
Ik wou alleen maar even zeggen dat ik dol ben op de Oehoe. Passie,verslaving, helemaal Bubo bubo, ik ga al oehoe-hend door het leven als redactrice van de onlangs opgerichte Oehoewerkgroep Nederland. Ik kan er ook niks aan doen. Het is een virus.
Maar ik ga het er nu echt niet meer over hebben. Echt niet. Twiet twiet. Joehoe. Oehoe.

Onverbeterlijk

8 augustus 2009

Hoe zachtkens glijdt ons bootje

Ik sta hier dan wel zo lollig aan de helmstok, maar heel wat keren heb ik gedacht dat het schip met man en hond ten onder zou gaan. Ja, onze Lex de Schotse doedel was ook mee.
Vanuit de thuishaven was na 7 uur varen Willemstad onze eerste stop. Hoezo crisis in Nederland ? Daar lagen me toch een aantal boten met een totaalsom waar de Nederlandse Staatskas jaloers op zou zijn. 6 rijen dik. Wel een beetje lastig als je een hond bij je hebt van 25 kilo en je die op je schouder over 5 boten heen naar de kade moet sjouwen. Verder zagen we de havens Hellevoetsluis, Numansdorp en Middelharnis. Deze laatste was erg leuk. De dagen brachten we door met lezen, vissen en zeilen. Soms was de golfslag zo ruw dat de boot als een idioot zijwaarts op en neer ging en ik dacht "varen.....geef mijn portie maar aan Lexie". 
Via de Biesbosch ving na 8 dagen de reis weer huiswaarts aan, de rode boeien links houdend. Rood de kleur van het hart. Waar het hart naar verlangd........thuis.

Nu na 3 dagen zit ik nog schommelend op mijn stoel.

Boot_2